Fraseologie

Uitwaaien

Wolken van weemoed
wenen
om wazige waarheden

Mijn laatste woorden
wervelen
in de wind

Cyclus

De wiebels in mijn wandelgangen
de daver in mijn hoofd
liefst wil ik in de zetel hangen
alle lichten en geluid gedoofd...

Op de borrel

Bij leven en welzijn en welwillende werkuren ben ik hier, donderdagavond twee augustus om twintig uur...

U komt toch ook?
(Voor meer info en inschrijven, klik op de afbeelding)

 

Niets nieuws onder de zon

'De kinderen van vandaag zijn echte tirannen. Zij spreken hun ouders tegen, zij schrokken hun voedsel op en zij tiranniseren hun leraren.'
(Socrates 469-399 v.C.)

Verslaving

Gevonden bij Marloes. Met mij is het al even erg gesteld.

71%How Addicted to Blogging Are You?

En hoe is het met u? (U vindt de test door op de afbeelding te klikken).

Poging

Groene vingers had ik nooit. Zelfs niet tot mijn spijt. Een boeket snijbloemen verzorgen en vrij lang fris en fleurig houden ging nog nét. Alles wat 'plant' heet, begon zijn/haar plezier in het leven al te verliezen door gewoon eventjes op mijn kast te staan. "Het is mij niet gegeven", dacht ik en kieperde mijn laatste exemplaar -een kalanchoe- al weg toen hij nog maar half dood was.

Een dadelpalm veranderde mijn inzicht.

Vriend had veel planten.Sinds zijn opname trachtte ik ze zo goed mogelijk te verzorgen, maar ze zagen mij duidelijk niet zitten en de één na de ander gaf het op. Ik durfde het hem haast niet te vertellen. Toen hij uiteindelijk definitief in het verzorgingstehuis werd opgenomen, kwam zijn verzoek om één van zijn plantjes mee te brengen voor op zijn kamer. Het moment van de waarheid... Ik biechtte op. Hij werd niet boos, slikte even en zei toen dat het om zijn dadelpalm ging - na een uitgebreide beschrijving van de plant en de plaats waar hij stond wist ik welke hij bedoelde. "Dat is een ijzersterke plant" zei hij, "die is nog bevroren geweest en toen is hij er zelfs doorgekomen!" Met de moed in mijn schoenen ging ik naar huis. Hoe moest ik van dat stompje stekels terug een groene plant maken? Op dat ogenblik deed ik al wéken niks meer aan de planten...

De volgende dag ruimde ik alle planten op en sprak de dadelpalm kordaat toe: "Jongen, ik ga je een beetje meer in het licht zetten en water geven. Jij gaat terug gezond worden en blaadjes maken of het zal je beste dag niet zijn!." Met allerlei uitvluchten en excuses kon ik het nog drie weken rekken voor Vriend zijn geduld begon te verliezen, maar het ondenkbare gebeurde: groene knobbeltjes verschenen op de houtachtige uitlopers én op het stammetje en hier en daar kwam zelfs een kwetsbaar blaadje piepen. Zo fier als een gieter bracht ik hem zijn plant. "Zie je wel!" riep hij enthousiast.

Sindsdien kriebelt het een beetje. Zou ik het toch kunnen? Ik nam een berekend risico en kocht vandaag een Chlorophytum Comosum bonnie. Zebragras dus. 'Bonnie' staat voor een recente variant met gekrulde bladeren. Zebragras overleeft altijd en overal en maakt zelf nieuwe plantjes om te stekken. Zij -ik ben er haast zeker van dat het een 'zij' is- staat hier een beetje te wennen (zie foto).

Morgen ga ik Bonnie vertellen waar het op staat. Dat helpt, heb ik ondervonden...