Na moederdag stortten we ons 's anderendaags nogmaals in de drukte tijdens Museumnacht. We kozen slechts twee musea uit.
Onze eerste halte was het Diamantmuseum. Daar stonden de rijen tot op straat. Het was immers nog vroeg op de avond en de meeste mensen moesten hun 'armbandje' nog betalen. Eigenlijk verliep alles nog tamelijk vlot. In het museum was het vreselijk warm. De plaatsen waar vertellers stonden, waren zo goed als onbereikbaar. Sommige bezoekers vergaapten zich minutenlang voor een uitstalraampje ter grootte van een normaal aquarium, zodat je echt moest wachten tot ze zich verplaatsten om ook even iets te kunnen zien.
Wat me hier vooral bijblijft, zijn de antieke stukken. We zagen eerst een filmpje waarop modellen de juwelen showden en konden daarna de betreffende juwelen bekijken. Veel van deze dingen zijn tijdloos, zoals een set in Jugendstil, dat niet zou misstaan in het uitstalraam van een moderne juwelier.
Blij dat we eindelijk terug frisse lucht konden inademen, begaven we ons naar onze volgende bestemming, het Letterenhuis. Hier was het gelukkig niet zo druk. We verloren onszelf in de biografieën, handschriften, covers van oude boeken en vorderden langzaam langs de tijdlijn van de (proza)schrijvers, die meerdere muren in beslag neemt. Een kunstwerk op zichzelf.
Er bevonden zich die avond in het Letterenhuis ongeveer twintig schrijvers, die op verschillende plaatsen voorlazen uit eigen werk. Ik had slechts één naam gezien die me écht interesseerde, maar helemaal geen aandacht geschonken aan plaats en uur van de voordrachten. Toen stond er plots een archivaris in de kamer waar we ons bevonden die informeerde wie er mee wilde naar Annelies Verbeke, die boven in een bureeltje achter de archieven zou voorlezen.
Ik liep bijna blindelings achter hem aan en trok mama aan haar mouw, zodat ze meekwam. Een oude goederenlift bracht ons gewillig naar boven. Onze gids beweerde dat de lift vaak dienst weigerde, maar dat dit helemaal geen probleem was. Ik heb helemaal geen angst in liften, maar plots viel mij toch de pillamp op, die aan een koordje aan een nagel hing... Eenmaal boven wandelden we door de archieven tot we bij het bureeltje aankwamen.
Ze wachtte ons al op. De enige verlichting in het kamertje bestond uit de grote bureaulamp op de tafel naast haar. Er stonden een vijftiental stoelen klaar, net genoeg. Ze las een stukje voor uit haar recente verhalenbundel, 'Groener Gras'. Ze heeft een volle, aangename stem en een vlekkeloze uitspraak. Dit was puur genieten. Terwijl ze vertelde over de kennismaking van Laetitia met de dwerg, dwaalde mijn blik door het open raam over de daken van de oude stad en kon ik een gelukzalige zucht niet onderdrukken.
Museumnacht toonde mij het Letterenhuis. Ik ga zeker terug.
Ik hoor tegenwoordig wel vaker goede kritieken over Annelies Verbeke - laat ik volgende week maar 'ns gaan snuffelen in een boekenwinkel.
Geplaatst door: Dwangbuis | 06/09/2008 om 14:42
@Dwangbuis: Zeker doen!
Geplaatst door: AnamCara | 06/09/2008 om 15:24