« januari 2009 | Hoofdmenu | maart 2009 »
"Het is al goed, zwijg nu maar" reageerde ze op mijn (zwak) protest. "Liedjes kiezen en downloaden moet jij doen". "Maar het is jóuw code," wierp ik nog tegen. "Inderdaad, en nu is het de jouwe" was haar uitsmijter.
En toen voelde ik me net een kind in een snoepwinkel. Kiezen is het leukst. Ik heb er dan ook lekker lang over gedaan. Met nog een kus in haar richting, publiceer ik hieronder het lijstje.
Het blijft nog dagen naklinken: "Patroon doorbroken..." Aan de andere kant van de lijn blijft het stil.
Je beseft dat deze stilte wel eens definitief zou kunnen zijn en "Voor mij hoeft het niet meer" je laatste woorden. Helemaal niet jouw stijl, eigenlijk. Je schrijft een afscheidsmail. Je wil alleen nog loslaten, want het slingeren tussen boosheid, opluchting en verdriet kun je niet meer aan. Je laat los.
Echter niet voor lang, want nu komt er nagenoeg onmiddellijk een telefonische reactie. Optie één: "Sorry, je bent wel een maand ofzo te laat" kies je niet. Je luistert, plots de énige optie die je lijkt te hebben. Je zwijgt en luistert zonder iets te registreren en het ene na het andere vraagteken duikt op. "Waarom net nu?", "Welk nut heeft dit?"...
"Ik wil dat het terug goedkomt tussen ons, eender hoe" brengt je terug bij de les. Je antwoordt iets in de trant van: "Daar heb je dan ook behoorlijk lang over gedaan" maar je kunt niet verhinderen dat er zelfs dan al terug een beetje vertrouwde plagerij doorsijpelt. Je voelt je net een clown. Brede glimlach, dikke traan. Allebei make-up.
Tijd voor een openhartig gesprek. Het verloopt vlotter dan je dacht. Je gooit alles wat al maanden op je lever ligt op tafel. Klinkt het niet, dan botst het maar. Je ontmoet veel begrip. Je 'condities' worden aanvaard als onderdeel van een vernieuwde basis voor jullie vriendschap. De avond eindigt met een goed gevoel, overgoten met champagne.
Wat volgt is een periode van voorzichtig aftasten, terug wennen, beschermen wat opnieuw moet ontkiemen. De wil om dit te laten lukken is er langs beide kanten. De lente is niet ver meer, veel kan er niet misgaan, toch?
Ik blog. Ik ben gek op gadgets. Veel zaken die met hard- en software te maken hebben, interesseren mij mateloos. Het zal wel in de genen zitten. De generatie vóór mij, langs moeders kant, had ook al een chip in de maag.
Op blogmeetings ben ik vaak de oudste deelnemer. Niet dat dit me al ooit gestoord heeft. Ik leer er altijd bij. Jonge creatievelingen zijn boeiend. Raakvlakken zijn er altijd wel. Ik ga ervan uit dat er geen domme vragen zijn en krijg dan ook zelden een nietszeggend antwoord. Ik ervaar dit wereldje als 'vriendelijk', verschillende mensen werden ondertussen échte vrienden.
Ook de Midwinterbarbecue in Wemmel (#mwbbq) was een mengeling van 'hartelijk weerzien' en 'toffe kennismakingen'. Veel handen maakten het werk licht en de sfeer gezellig.
Het is aangenaam en verrijkend om niet als 'afgeschreven' behandeld te worden. Na meer dan zes maanden werkloosheid doet het deugd te horen: "Goh, het is je helemaal niet aan te zien, maar je cv liegt niet hé?" (dank u, @Béate). Dit cv is trouwens op eenvoudig verzoek beschikbaar voor iedereen die in het Antwerpse gevestigd is en nood heeft aan een administratieve duizendpoot.
Over vrienden gesproken. Ik heb er ook nog ándere. Sommigen begrijpen mijn liefhebberij. Anderen vragen zich af wat er zo boeiend is aan een pc in het algemeen en aan bloggen in het bijzonder. Ik krijg het ze niet uitgelegd.
(foto: Tom Bernaerd)
Laatste reacties