Een ruimte met hoge ramen, fleurig bloemetjesbehang, een houten vloer en een antieke ovalen spiegel. Ik wist ze feilloos te vinden. Jij ook. Daar konden we praten zonder woorden, luisteren naar de stilte, lachen om niets.
Jij verdween niet bruusk uit mijn leven, je vervaagde, net zoals het bloemetjesbehang. Tot je helemaal weg was en ik ook de pastelkleurige vlinders op de bloemen niet meer zag.
Vaak keerde ik er terug. Enkel mijn voetstappen die de vloer lieten kraken, alleen mijn eigen spiegelbeeld.
Ik stond er bij en ik keek er naar.
Toen de verf van de ramen bladderde, het behang grauwgrijs geworden was en de spiegel aan de wand vlekkerig werd, was het tijd om te gaan. Vergeten, loslaten vooral.
Niettemin werd ik zelf nooit echt vergeten. De ruimte was in mij, ik was in de ruimte. Bij stormweer floot de wind in de kieren van het raamkozijn en de houten vloer liet zich horen bij vocht en droogte.
Op een stralende lentedag viel de antieke spiegel van de muur. Een doffe knal en het geluid van brekend glas.
Een kale plaats op de muur, een ovalen oase waar de spiegel hing. Felgekleurde bloemen op het behang leken te neigen naar de zon die door de ramen scheen. Een stukje leven, onaangetast door de tijd. En toen het niet meer mooier kon, maakte een glazen vlinder zich uit de scherven los om sierlijk en schitterend neer te strijken op een fuchsia.
Ik stond er bij en ik keek er naar.
Erg breekbaar, lief en mooi. Een glazen vlinder, bestaan er sierlijker woorden? Prachtig in de verweerde ruimte die vriendschap heet.
Geplaatst door: Wenz | 08/05/2010 om 12:40
@Wenz: Lieve meid, ik kijk echt uit naar jouw reacties. Of het om een cryptisch stukje gaat, een haiku of een brokje tekst, je raakt steeds de essentie. Soms denk ik bij het schrijven al: "Zou ze me weer doorhebben?" Kus!
Geplaatst door: AnamCara | 08/05/2010 om 22:44