het leven is zo broos
lief kind
uiteindelijk zijn we slechts
pluisjes
in de wind...
(foto en tekst opgedragen aan vriendin Fluitenkruid)
het wit staart terug
zoals ik staar naar de overkant
van op een terras
aan het water
je stem komt van ver
en ik zwijg
omdat ik niets te zeggen heb
ik kijk hoe een feesttent
opgezet wordt achter de kaaien
"Ze liggen er verloederd bij"
ik zie het lijnenspel van de gevels
en de opvallende bovenverdiepingen
"Dát daar is geen skyline"
ik voel haast het wiebelen van de kleine zeilboot
op de golfslag van een riviercruiser
die aanmeert achter een andere
en ik hoor je stem van ver
"Het is kalm, doods bijna"
ik staar in het wit
en ik besef
jij hoort hier niet
© AnamCara
Er lopen kringen door de tijd
als ringen in een plas van regen
Van ooit tot in de eeuwigheid
worden levens
als vervolgverhalen
aan elkaar geregen
Er lopen kringen door de tijd
De winter haalt de herfst nooit in
De lente gaat nu hoogtij vieren
Wij noemen het een nieuw begin
Er lopen kringen door de tijd
soms licht soms luid
vaak sneller dan voorheen
Een danser voelt het tempo wel
en reikt je reeds een hand
want dansen doe je nooit alleen
© AnamCara
Moe van de rug te rechten
verbeten
tegen windmolens te vechten
Moe van listen en lagen
te late antwoorden
op vergeten vragen
Het jaar is loom
en erg moe
van zorgen en verdriet
Het jaar is al dood
maar weet het
nog niet
© AnamCara - 2008
Een geestig persoon zette
-vermoedelijk bij wijze van grap-
midden in een weide
een reusachtige ijzeren wenteltrap.
In wind en wolken en regen
kwam ik dit bouwwerk tegen.
Zou er soms een lange jurk
ruisen op de treden?
Komt er wel eens
-iets of iemand-
van die leuning afgegleden?
Of dient de trap een boerenpsalm
en klimmen ze naar boven om zo
-dichter bij Ons' Heer-
van alles te beloven
in ruil voor beter weer?
© AnamCara - 2008
Laatste reacties