Fraseologie

Liefde in aquarel

Ze kregen de gelegenheid om al eens een kijkje te nemen op de tentoonstelling, een kleine week vóór de officiële opening. De kunstenaar exposeerde schilderijen, pentekeningen en aquarellen. Meestal vrouwenfiguren en landschappen, soms een beetje abstract. Enkele werken sprongen er echt uit: twee geisha’s (een schilderij en een pentekening) en enkele vrij abstracte landschappen. Een schitterende kleine aquarel die vijf dansende vrouwen toonde, viel haar direct op. De frisheid, de energie die ervan uitging en de flitsende beweging, weergegeven in enkele juist geplaatste borstelstreken, maakten dat ze wel drie keer terug ging kijken naar dit mooie werkje. Het werd haar absolute favoriet en hij vond het ook heel mooi.

Toen ze vertrokken, informeerde zij even bij de balie naar de prijs van nummer vijfentwintig. De bediende kon haar niet antwoorden omdat de definitieve prijslijst nog niet ter beschikking was. “Volgend weekend is het pas vernissage mevrouw!”. Dat weekeinde stond haar agenda al overvol, maar tijdens de week ging ze toch nog een paar keer naar de danseressen kijken. Ze kon ‘Lord of the Dance’ bijna horen terwijl ze het werkje bewonderde.

De week nadien zag ze hem opnieuw en vroeg hem of hij soms naar de vernissage was geweest. Hij antwoordde bevestigend en op haar vragende blik knikte hij een beetje bedrukt. “Het was direct verkocht…”. Niet dat het haar verwonderde, voor haar was het ondertussen het pronkstuk van de hele collectie geworden, maar ze voelde tóch een steek van teleurstelling omdat iemand háár aquarel had afgesnoept.

Ze zette het van zich af omdat ze hun afspraakje niet wou bederven. Terwijl ze nipten van hun nog veel te warme cappuccino vroeg ze hem of hij nog iets spannends gedaan had het vorige weekend. Het leek maar of hij even nadacht, want al snel zag ze pretlichtjes in zijn ogen verschijnen. “Jazeker, ik zou het nog vergeten te vertellen,” lachte hij. “ik kocht een heel mooie aquarel, helemaal niet te duur. Iets met danseressen op, je vindt het vast mooi!”

Terwijl ze hem haast smoorde in haar omhelzing vroeg hij: “Waar zullen we het hangen, bij jou of bij mij?”

De nieuwe laptop van Vriend

Op Kerstdag ben ik Vriend's nieuwe laptop gaan brengen. Hij frommelde tevreden aan de kartonnen lipjes en flappen en schuimen beschermstukken tot hij 'm eindelijk in zijn handen had. Vier maand heeft hij gewacht, geduldig en zonder klagen. Tijdens die vier maanden hebben veel mensen het beste van zichzelf gegeven.

Voor wie nu pas begint te lezen, de nodige linken:
Emoties na de diefstal, Wenz doet een oproep en Anne reageert, Het RVT doet ook mee, De actie heeft succes, We zijn er bijna...

Een beetje later waren we er en begon de zoektocht naar een nieuwe laptop. Het zou terug een Acer worden, eentje met een apart numeriek eiland, dus een 'zeventien inch'. Om het Vriend niet te moeilijk te maken wilden we graag nog Windows XP (Vista was toen net uit). Een must tenslotte was een slot-in, dit is een cd/dvd-drive zonder schuifje, gewoon een gleufje aan de zijkant van de laptop. Door zijn verminderde mobiliteit was dit een oplossing om met schijfjes te werken.

Ik riep de hulp in van dochterlief, telefoneerde, stuurde mails, ging zelf langs bij verkopers, verzamelde documentatie en een heuse correspondentiemap. Het hielp allemaal niets: Windows XP was niet meer verkrijgbaar, iets forceren zou zowiezo problemen met de drivers geven, en wat erger was: er was nergens een slot-in te krijgen. Vriend maakte er geen probleem van om Vista te moeten leren, maar die drive zagen we nog niet zitten. Nog maar wat informeren hier en daar, zonder succes.

Toen stuurde Anne een sms met de mededeling dat ze een begripvolle verkoper had gevonden die met Acer wilde onderhandelen. Ze ging er achteraan en kreeg een bevestigend antwoord: Acer zou een slot-in plaatsen in één van hun modellen. Na een verkeerde levering zonder slot-in, gevolgd door een vrij lange wachttijd en daarna veronschuldigingen van de leverancier én van Acer, waren we terug bij 'af'. Wat we vroegen bleek niet te verwezenlijken. Ik had mijn zoveelste gesprekje met Vriend.

Enkele dagen later vertrok Anne naar de winkel, vastbesloten er met een laptop terug buiten te wandelen. De sint-deadline was niet gelukt, de kerst-deadline moést en zou lukken. Het lukte inderdaad, maar het duurde wel vier (4) uur vóór ze met een laptop naar haar/onze zin kon buitenstappen. Eerst was haar contactpersoon er (nog) niet, dan vond men het model dat ze vroeg niet terug, dan stelden ze een model voor dat zij prijs/kwaliteit te duur vond, maar uiteindelijke geraakten ze het eens over een Acer 7720G. Een mooie laptop met 'giga'-normen en gelukkig een zeer stevig cd/dvd-schuifje. Een nummerslot van Kensington kregen we cadeau, samen met de belofte dat men rekening zou houden met mogelijke herstellingen aan de drive - ze gingen schuifjes sparen... Een verzekering namen we er nog bovenop.

Anne was blij dat ze eindelijk buiten was. Op mijn vraag "Had je dat op voorhand geweten?..." antwoordde ze zonder nadenken: "Dan had ik het nog gedaan. Het resultaat is de miserie waard." Waarop ze aan de installatie begon.

Nu experimenteert Vriend met Vista, het handboek dat ik hem voor Kerst kocht, ligt er voorlopig nog een beetje verloren bij. Hij kan al vrij vlot een cd of dvd insteken en kijkt uit naar de it-man die hem gaat aansluiten op het internetverbinding van het RVT. Zijn venster op de wereld kan weer open!

In zijn naam dank ik iedereen die dit mee mogelijk maakte. Van de volslagen vreemde die een linkje plaatste op haar/zijn blog, over de volslagen vreemde die een kleine bijdrage stortte en alle bekenden die één of meerdere duiten in het zakje deden, tot de buurman van Anne die (met succes!) een dossier indiende bij de serviceclub waarvan hij lid is en iedereen die met goede raad en adviezen klaarstond.

Ikzelf stuur nog een dikke kus aan Wenz voor het beste idee van het jaar en voor het supporteren tussen de bedrijven door. Anne kende ik op het ogenblik van de diefstal nog niet. Woorden schieten tekort om je te bedanken, lieve Anne, gelukkig hebben we niet altijd woorden nodig *knuffel*.

"Dit is het mooiste kerstgeschenk dat ik ooit kreeg", zei Vriend, met glanzende ogen en een gelukzalige glimlach...

Moeder zonder kind (voor T.)

In Antwerpen vierden we vandaag moederdag. Ik draag dit stukje op aan alle kinderloze vrouwen die zich moeder voelen, en in het bijzonder aan T, eveneens een moeder zonder kind.

Niet alle kinderloze vrouwen zijn dat uit vrije wil. Soms raken ze verzuurd en verbitterd, soms ontpoppen ze zich tot warme, zorgende mensen. Zonder er bewust moeite voor te doen, kunnen ze door hun liefde andere levens in goede banen leiden, een 'thuis' betekenen voor wie het nodig heeft, kortom, het verschil maken.

Toevallig kreeg ik vandaag dit stukje tekst in handen:

moeder
is een woord voor
geborgenheid,
voor evidente liefde,
voor horen, zien
en zwijgen.

bij moeder is er altijd
genoeg:
liefde, ruimte,
tijd en brood.

(kris gelaude)

Vanuit Antwerpen een gelukkige moederdag gewenst aan álle moeders!

Toevallig

Twitteren werd al gauw een dagelijkse bezigheid. Gisteren liet ik aan de ganse gemeenschap weten dat ik een oude foto bewerkte. Daarna berichtte ik dat het resultaat er mocht zijn. Je gaat er geeneens van uit dat er iemand reageert.

Iemand pikte echter mijn postje op en vroeg of ik de foto online wou zetten. Met graagte, want ik ben er een beetje fier op. Het origineel was vreselijk donker maar gelukkig niet gekreukt. Niemand zal het me trouwens kwalijk nemen. De foto werd genomen in 1933. Van de vier personen die u ziet, is er nog slechts één in leven en die ging akkoord. (Klik op de foto om te vergroten).

De bruidegom heb ik nooit gekend. De bruid daarentegen herinner ik mij als oudere dame. Ze kwam regelmatig bij ons op bezoek toen ik kind was en bracht altijd een kleine verrassing mee. Het kind in haar was nooit ver weg. Dat was waarschijnlijk de reden dat het tussen ons zo goed klikte en dat ik uitkeek naar haar komst. Ze was de zus van mijn grootmoeder langs moederskant, die op vrij jonge leeftijd overleed en die ik nooit gekend heb.

De twee engeltjes van kinderen zijn broer en zus, nichtje en neefje van de bruid. Op dat ogenblik wist nog niemand dat ze enkele jaren later nog een broertje zouden krijgen. Het jongetje op de foto werd mijn nonkel. Hij behoorde tot de eerste generatie pc-gebruikers en gaf me nog advies bij de aankoop van mijn eerste computer, nu ook al bijna vijfentwintig jaar geleden. Hij overleed een vijftiental jaar geleden zeer onverwacht.

Het meisje was de oogappel van haar ouders. Ze bezat een bijna exotische schoonheid, was intelligent en droeg het hart op de tong. Ze waren fier op haar. Ik ook. Het is mijn mama, die tachtig werd toen dit jaar de lente begon. Ze is een voorbeeld van een gezonde geest in een gezond lichaam. Ze gebruikt haar gsm zonder enig probleem. Ze zit dagelijks aan haar laptop, mailt wat af en regelt online haar bankzaken. Ze overweegt de aankoop van een digitaal fototoestel.

Al twee maand wacht ik op een speciale gelegenheid om over haar tachtigste verjaardag te bloggen, tot ze mij die oude foto gaf om op te poetsen en iemand me vroeg ze online te zetten. Toeval bestaat niet.

Rolstoelmania (1)

Ongeveer een maand geleden (klik) kreeg Vriend een elektrische rolstoel van het revalidatiecentrum om uit te maken of hij zo'n ding nog wel kan besturen. Een zaak van richtinggevoel, reflexen en herkennen van gevaarlijke situaties.
Toen ik hem die namiddag ging opzoeken, reed hij al vrolijk rondjes in de lifthal van de vierde verdieping, waar hij verblijft. Hij speelde gids en gaf me een 'grondige' rondleiding door het centrum. We gingen zijn therapeuten opzoeken, die zichtbaar plezier hadden in zijn geluk om zijn herwonnen mobiliteit. Het feit dat de navigatie nog allesbehalve vlekkeloos verliep, kon de pret niet drukken.

Toen ik amper twee uurtjes thuis was, werd er beneden aangebeld. Het was mijn moeder, die in hetzelfde gebouw woont als ik (klik). Met een stem die een lichte paniek verraadde, zei ze door de parlofoon dat ik vlug naar beneden moest komen, want Vriend kwam de straat ingereden! Ik haastte me naar de lift en toen ik op het gelijkvloers aankwam, was hij al in de inkomhal aan de praat met de buren. Mama kon haar ogen nog altijd niet geloven.

Al gauw bleek dat hij na het avondeten, zonder ook maar iemand te verwittigen in het revalidatiecentrum, naar buiten was gereden om ons te verrassen. Zijn richtinggevoel en reflexen hadden duidelijk voldoende gewerkt, maar ik vroeg me toch af wat de hoofdverpleegster ging denken over 'het herkennen van gevaarlijke situaties'... Uiteindelijk was de rolstoel die hij had, niet volledig geschikt voor gebruik buitenshuis. Aangezien het bezoekuur ondertussen bijna voorbij was en hij zonder twijfel gemist ging worden, vergezelde ik hem vlug terug naar het centrum. We namen afscheid aan de inkom.

Natuurlijk was men op zijn afdeling al op de hoogte van zijn 'uitbraak'. Ze waren nog net niet ongerust. Hij pakte iedereen in door in geuren en kleuren te vertellen hoe verrast mijn moeder en ik waren en hoe leuk het was de buren nog eens te zien... Hij is er met een paar preken vanaf gekomen en heeft moeten beloven dat hij voortaan zal verwittigen als hij er alleen op uit trekt.

Voor 'elektrisch rolstoelgebruik' kreeg hij dus groen licht én documentatie over verschillende modellen die voor hem in aanmerking komen (vier om precies te zijn).

(wordt vervolgd)

Inleveren

Onze vooruitzichten vernauwen zich de laatste dagen meer en meer.
Gisteren werd aan Vriend (klik) verteld dat er een elektrische rolstoel voor hem zal besteld worden, die hij dan -vrijblijvend- kan uittesten. Zijn linkerarm en -been blijken te zwak en zijn evenwicht te slecht om nog te stappen of zich in een normale rolstoel voort te bewegen.

We maakten grapjes over een rijstijl à la Formule 1, maar in mijn achterhoofd was er het vreemde geluidje dat ik meestal hoor en zelfs voel als er ernstige problemen op komst zijn. Onbewust zag ik plots heel scherp zijn grote zorgbehoevendheid die er, samen met zijn mobiliteit, ook niet spectaculair op vooruitgegaan is gedurende zijn -nu twee maanden- verblijf in het revalidatiecentrum.

Vandaag lichtte men ons voorzichtig in dat het medisch en paramedisch team er van uitgaan dat hij niet meer zelfstandig zal kunnen wonen en zelfs te hulpbehoevend is voor bijvoorbeeld thuishulp en/of -verpleging.
Ondanks het geluidje in mijn achterhoofd kwam het aan, heel erg hard. Ook Vriend ziet dromen en verwachtingen vervliegen en is droevig en teleurgesteld. Nu komen de vragen Wat, Hoe en Waar en de pijn en het verdriet.

Maar de warmte en de liefde blijft, en samen zijn we onoverwinnelijk... Dat hoop ik met heel mijn hart.

Ik zie je graag

Zoals ik niet kon nalaten te vermelden in de babbelbox, heeft Dochterlief het ziekenhuis verlaten. Ze herstelt nu nog een tijdje bij familie.

Sinds haar opname ga ik eens in de week naar haar appartementje om de post door te nemen en te kijken of K. de kater zijn natje en droogje heeft - het buurmeisje zorgt prima voor hem. Tijdens één van mijn laatste bezoekjes aan Dochterlief in de kliniek, vertelde ze me dat er bij haar thuis een pakje voor me lag. Vanmiddag heb ik het gevonden en het bezorgde me kippenvel.

Verpakt in bruin papier, dichtgekleefd met een zelfgemaakt stickertje 'Ik zie je graag', vond ik mijn catalogus van Ikea die ze nog had, samen met de rest van een medicijn dat ze van me leende. Mijn oog viel echter onmiddellijk op de titel van een boek dat ook mee verpakt was en mijn hersenen hadden eventjes moeite om bij te benen en de nodige linken te leggen: 'AnamCara - Mystiek uit de Keltische wereld'... De naam van de auteur is John O' Donohue, maar dat merkte ik pas later op.

Natuurlijk ken ik de oorsprong en de betekenis van mijn alias. Het is ook de titel van een cd met mooie muziek. Zo leerde ik de naam 'AnamCara' destijds kennen. De klank ervan en de uitleg die ik erover vond, spraken mij erg aan.

Deze attentie raakt me. Ik kan niet zeggen hoe diep. Het is mooi, het is goed, het is helemaal Dochterlief, het IS.

Blogverbod

Vandaag ondergaat Dochterlief een zware heelkundige ingreep. "Mama, beloof me dat je er niet over gaat bloggen!" Ik beloofde het.
Ik wou u enkel even zeggen hoe blij en opgelucht ik zal zijn als alles achter de rug is en zij binnen enkele maanden terug in vorm zal zijn om haar 'kilometertjes' te lopen...

Revalidatie

"Hoe gaat het nu met hem?" vraagt een buurvrouw. Iedereen die min of meer op de hoogte is, stelt dezelfde vraag. Mensen uit de buurt, de schoonmaakster van het gelijkvloers, de kassierster van de supermarkt, de uitbaters en bekenden van ons favoriete stekje aan het water, vrienden en kennissen.
De interesse en het medeleven zijn enerzijds een steun, anderzijds is het vermoeiend om steeds weer dezelfde antwoorden te moeten geven. Ook confronterend soms, als ik er eindelijk in geslaagd ben de bezorgdheid en onzekerheid eventjes op een afstand te houden.

Vriend werd afgelopen woensdagnamiddag overgebracht naar het revalidatiecentrum. Donderdag en vrijdag werd er begonnen met de behandelingen. In de voormiddagen krijgt hij kinesitherapie en 's namiddags heeft hij ergotherapie waar tweemaal in de week eveneens een sessie logopedie aan gekoppeld wordt. Hij voelt zich goed in het centrum, waar hij vier jaar geleden ook al eens verbleef en waar hij sindsdien drie namiddagen per week ambulante kiné volgde. Het is ook dichtbij huis, eigenlijk slechts twee lange straten ver, gelegen in en omgeven door veel groen.

Hij is heel moe. Een typisch symptoom van MS, waar hij tot nu toe niet zoveel hinder van ondervond. Natuurlijk zijn de intensieve therapieën ook een oorzaak van zijn vermoeidheid. Vanaf volgende dinsdag begint het eigenlijk pas écht. Gelukkig heeft hij tussen de behandelingen voldoende tijd om te rusten en is hij gemotiveerd om er tegenaan te gaan.

"Hoe gaat het nu met hem?"
"Wel, vanaf nu kan hij beter worden..."

Vrije val

Het (klik) was een vrije val in een bodemloze put. De driedaagse cortisonekuur eindigde woensdag. Dat was het sein waar de opstoot op gewacht had om de touwtjes weer in handen te nemen en volle kracht terug te slaan.

Het gevolg voor Vriend was totale uitputting en een toename van de verlammingsverschijnselen aan zijn linkerkant: aangezicht, arm, been. Zijn stem was weg; hij kon enkel nog moeilijk verstaanbaar fluisteren. Hij had vaak last van een hardnekkige hik en verslikte zich geregeld. Soms draaiden zijn ogen weg en viel hij héél eventjes in slaap, concentratie was zo goed als onmogelijk. De neurologe zei me aan de telefoon: "Eerlijk gezegd, ben ik er niet gerust in". Vrijdagochtend besliste ze om uitzonderlijk terug een cortisonebehandeling van twee dagen in te zetten. Gelukkig.

Tóch geen bodemloze put, zo blijkt nu. Vandaag was zijn blik helder en hij was een beetje minder moe. Hij fluistert af en toe iets duidelijker en soms komt zijn stem er zwakjes door. De hik is over en het hoesten (verslikken) ook. Hij vertelde (moeizaam, maar met af en toe opflikkerende pretlichtjes in zijn ogen) dat één van de verpleegsters, net als hijzelf, fanatiek Teva-sandaal-drager (klik) is.

Sindsdien heb ik een héél klein beetje hoop dat het diepste punt bereikt is...